Zacznę od napisania, że marzyłam o odwiedzeniu Peru od dzieciństwa – złoto Inków i legenda Machu Picchu silnie do mnie przemawiały. Nareszcie udało mi się spełnić to marzenie!
Peru to przepiękny kraj, o urozmaiconym krajobrazie (dżungla amazońska, klify nad oceanem, pustynie, wysokie góry) i trzy tygodnie to było zdecydowanie za mało, żeby zobaczyć to wszystko. Poniżej znajdziecie relację z mojej podróży, mam nadzieję że moje zdjęcia połączone z opisem zachęcą Was do odwiedzenia tego magicznego miejsca…

Przylecieliśmy do Peru do Limy, gdzie spędziliśmy tylko tyle czasu ile było niezbędne żeby się wydostać ze stolicy. Najciekawszą i najbardziej makabryczną rzeczą jaką tam widziałam była hodowla świnek morskich, które uważane są tam za regionalny przysmak.

Ponieważ w dzieciństwie miałam chomika, nie zdobyłam się aby jeden z tych futrzaków trafił na mój talerz. Nie powiem Wam więc, jak smakuje świnka morska…

Z Limy wybraliśmy się do Paracas, skąd popłynęliśmy na Islas Ballestas obejrzeć ogromne kolonie lwów morskich, głuptaków, pelikanów, pingwinów…

Na wyspach tych działała kiedyś fabryka nawozu produkowanego z guana. Liczba ptaków na wyspie była obłędna!
Napiszę dyplomatycznie, że zapach nie należał do przyjemnych…

…ale widoki rekompensowały te niedostatki…

Później wybraliśmy się jeszcze do rezerwatu na półwyspie, krajobraz był księżycowy ale piękny. A te klify nad oceanem!

W jednej z restauracji zaliczyliśmy oczywiście narodową potrawę Peru – ceviche. Surową rybę marynuje się w sosie z limonki, i podaje posypaną papryczkami chili i cebulką. Pyszności!

Następnie udaliśmy się do Nasca, aby z samolotu obejrzeć ogromne rysunki rzekomo pozostawione na płaskowyżu przez kosmitów.
Każdy miłośnik UFO na pewno o nich słyszał

Poza tymi liniami nie bardzo jest co zwiedzać, więc czym prędzej odjechaliśmy nocnym autobusem do Arequipy.
Arequipa jest nazywana “białym miastem”, ponieważ wiele domów i kościołów jest zbudowanych z białego kamienia powulkanicznego; jednak dla mnie jest to miasto szalonych południowoamerykańskich kolorów ze względu na klasztor Santa Catalina. Klasztor ten jest nazywany rajem dla fotografów – i wierzcie mi, tak rzeczywiście jest! Zwłaszcza dla mnie, kochającej żywe i nasycone barwy….

Samowyzwalacz przydaje się na każdej półkuli…

Arequipa była naszą bazą wypadową na trekking do kanionu Cotahuasi – najgłębszego kanionu świata.
Trekking był organizowany przez firmę Colca Trek, którą mogę z czystym sumieniem polecić każdemu.
Mieliśmy szczęście, bo ten trekking jest organizowany tylko raz/dwa razy w miesiącu, a my się na niego załapaliśmy z marszu, bez wcześniejszej rezerwacji…
Po dwunastogodzinnej jeździe samochodem (jakieś 450 km dystansu, z czego ponad połowa odbywała się po szutrowej drodze prowadzącej przez góry wysokości 3000 – 4000 m n.p.m.) dotarliśmy wreszcie do miasteczka Cotahuasi.
Na drugi dzień nasze namioty, śpiwory, ciężkie plecaki zostały załadowane na cierpliwe osiołki i poprowadzone w dół kanionu przez doświadczonych tragarzy.

Przy czym “w dół kanionu” nie zawsze oznaczało faktycznie “w dół”

Dzięki temu, że nie tak łatwo się dostać do kanionu, w ciągu naszego dwudniowego pobytu spotkaliśmy tylko dwóch innych turystów. A widoki były zapierające dech w piersiach! Także nocą – tylu gwiazd jeszcze nigdy nie widziałam…

W drodze powrotnej do Arequipy zaliczyliśmy jeszcze podejście na 5000 m n.p.m. Najwyższy punkt naszej wycieczki! Na takiej wysokości niezwykle ciężko się oddycha, bo powietrze jest rozrzedzone, i każdy ruch urasta do niesamowitego wysiłku.

Kolejny przystanek to Puno. Miasto samo w sobie to nic nadzwyczajnego (mimo że leży na oszałamiającej wysokości 3.860 m n.p.m.) ale leży nad największym jeziorem wysokogórskim na ziemi, które jest jednocześnie najwyżej położonym jeziorem żegolwnym dla dużych statków – Jeziorem Titicaca.
Na jeziorze znajdują się wyspy, które oczywiście należy obejrzeć.

Wyspy Uros są tak naprawdę tworem ludzkich rąk. Indianie zbudowali je z trzciny. Zresztą z trzciny jest tutaj wszystko – domy, łodzie, opał; trzcinę nawet można jeść!

Dzięki pieniądzom uzyskanym z turystyki, mieszkańcy moga sobie pozwolić na kupno baterii słonecznych, z których zasilają światło czy telewizory. Postęp dociera wszędzie!

Kolejnym miejscem wartym odwiedzenia jest wyspa Taguile, już nie z trzciny lecz skały.

W niektórych dziedzinach wydaje się jednak, że czas się zatrzymał. Niestety, peruwiańskie dzieci na prowincji nie mają lekkiego życia…
Myślę, że takie zdjęcie mogło zostać zrobione równie dobrze sto lat temu.

W ostanim tygodniu udalismy się do turystycznej stolicy Peru – Cusco (po keczuańsku Qosqo).
To tutaj znajdowała się kiedyś stolica Inków! Jest to piękne miejsce, z niesamowitym klimatem, mimo ogromnej ilości turystów jaka je odwiedza.

W Cusco zbieraliśmy siły przed kolejnym trekkingiem. Piliśmy świeżo wyciskane soki z egzotycznych owoców na miejscowym targowisku (2 zł za wielką szklankę), żuliśmy liście koki (fuj), piliśmy herbatkę z liści koki (już lepiej), włóczyliśmy się bez celu…

…po prostu odpoczywaliśmy

Postawiliśmy sobie za punkt honoru, że do celu naszej podróży, czyli oczywiście Machu Picchu, nie pojedziemy pociągiem jak większość, tylko dojdziemy na własnych nogach.
Na drogę Inków nie mogliśmy wejść, ponieważ ograniczona liczba wejściówek na ścieżkę jest zarezerwowana już na pół roku przed. Zdecydowaliśmy się na Salkantay trek, który jest trudniejszy technicznie, ale jednocześnie bardziej widowiskowy. Z doliny na wysokości ok. 2.600 m n.p.m. weszliśmy na przełęcz na 4.600 m n.p.m., aby ponownie zejść do Aguas Calientes (ponad 2.000 m n.p.m), bazy wypadowej pod Machu Picchu.

Dodam tylko, że pierwszej nocy spaliśmy w namiotach, a temperatura na zewnątrz wynosiła minus 5 st. C. Do tego należy dodać jeszcze zimny wiatr wiejący od lodowca, totalną ciemność o godz. 18, i pobudkę o 5 rano. Słowa ani zdjęcia tego nie oddadzą – to trzeba przeżyć!

Wejście na Machu Picchu to pobudka o 3.45, wyjście o 4 rano, mordercze podejście w egipskich ciemnościach z czołówkami na głowie i wyścig z czasem i innymi turystami to palmę pierwszeństwa.
Wszystko to jeśli chce się wejść na szczyt góry Wayna Picchu, która jest częścią kompleksu, ponieważ trzeba zdobyć jeden z 400 biletów (200 na 7 rano, 200 na 10 przed południem). Napiszę tylko, że byłam szósta.
No comments.

Niestety, nie widziałam legendarnego wschodu słońca nad Machu Picchu, bo akurat tego dnia… słońce wzeszło za chmurami. Cóż, nie można mieć wszystkiego… Mimo mgły i chmur, widoki były piękne i warte tego wysiłku…

Mimo ogromnej liczby turystów, miejsce to nie straciło nic ze swojej magii.. Jest naprawdę cudowne, i w pełni zasługuje na tytuł nowego cudu świata.

A lamy naprawdę się tam przechadzają, to nie jest zagrywka pod turystów! Wydaje mi się, że pełnią one funkcję kosiarek do trawy

Oczywiście nie może zabraknąć “pocztówkowego” zdjęcia Machu Picchu…
Miałam szczęście, bo po południu słońce wyjrzało zza chmur.
(Ta góra w tle to właśnie Wayna Picchu, o którą wszyscy walczą i na która się wspinaliśmy)

A potem – powrót do Cusco, samolot do Limy, gdzie Przemek zdążył jeszcze przebiec półmaraton w dniu wylotu, długa podróż powrotna z przygodami – i oto jestem!

Mam nadzieję, że nie zanudziłam Was tą relacja?

Jak większosć z Was zgadła, na wakacje wybrałam się do Włoch!
Cudownych, słonecznych, rozleniwionych Włoch!
Włosi doskonale rozumieją pojęcie “dolce vita” i wdrażają je w życie z wielką radoscią…

Gdy już przeglądałam zdjęcia, zauważyłam, że nie zrobiłam ani jednego zdjęcia włoskich lodów albo pizzy, mimo że jadłam je codziennie. To chyba dlatego, że jestem jeszcze większym łakomczuchem niż fotografem
Ale myslę, że poniższe zdjęcia to wam wynagrodzą – miłego oglądania!

Wyprawa rozpoczęla się od Mediolanu, gdzie jest przepiękna gotycka katedra.
Naprawde robi wrazenie!

A tak wygląda jej dach z bliska

Kolejną atrakcją Mediolanu jest efekowny pasaż handlowy.
Jest dużo ladniejszy niż nasze centra handlowe

W Mediolanie podobalo mi się między innymi to, że w godzinę można dojechać pociągiem nad przepiękne jeziora, w których można się ochłodzić.
Ważna informacja dla Pań – nad tym jeziorem (Como) mieszka George Clooney! Niestety, nie spotkalam go osobicie

Po paru dniach przenieśliśmy się na południe, do Rzymu.
A jak Rzym – to oczywiście też Koloseum!

i Forum Romanum

Będą w Rzymie, trzeba odwiedzić Watykan i zobaczyć papieża!
Panie i Panowie, oto Benedykt XVI!

A jak już jesteśmy w Watykanie, to koniecznie zobaczyć trzeba Muzeum Watykańskie.
Tutaj nawet klatka schodowa to dzieło sztuki…

Warto zobaczyć największy kosciól swiata – Bazylikę Sw. Piotra. Robi niesamowite wrażenie!
A popołudniu swiatlo jest magiczne…

W Rzymie koscioly są co kilka krokow, po pewnym czasie przestają robić wrażenie;-) Poniżej kilka wybranych zdjęć

Obowiązkowy punkt odwiedzin w Rzymie to fontanna di Trevi.
Czyż nie jest piękna?

Niestety, tłumy turystów psują trochę efekt…

Równie dużo ludzi zbierało się wieczorami na Schodach Hiszpańskich.
Od placu odchodzi najbardziej elegancka ulica Rzymu – Via Condotti.
Są tam sklepy Diora, Prada, Gucci, LV – ale ja raczej zwiedzałam niż robiłam tam zakupy
Zwróćcie uwagę na zabawny mini autobusik w lewym górnym rogu!

No i oczywiście włoskie skuterki! Są wszędzie!

A to moje ulubione zdjęcie z Rzymu:

Do domu wracaliśmy przez Brukselę.
Tamtejsza starówka jest przepiękna – nic dziwnego, że wpisano ją na listę UNESCO

A poniżej symbol miasta – Manekin Pis.
Studenci akurat obchodzili swoje Juwenalia, więc ubrali figurkę w studencki strój.
Przy okazji załapaliśmy się na darmowe owocowe piwo…

PS.
Dziękuję za wszystkie odpowiedzi na konkurs, który ogłosiłam przed wyjazdem!
Niestety, z uwagi na ograniczenia czasowe, zwycięzca może być tylko jeden!
Sesję plenerową wygrała Monika z Poznania. W najbliższy weekend spotykamy się na robienie zdjęć, więc zapraszam na mój blog za kilka dni żeby poznać zwycięzcę osobiście….

I zaglądajcie czasem na mój blog, kto wie – może taki konkurs się powtórzy?…

4 dni. 53 km / 66 km / 77 km / 51 km.
I wszystko to po górach, w błocie i po kamieniach.
Ja na pewno nie dałabym się namówić na taką masakrę, ale prawie 500 osób zdecydowało się wystartować. Z tej sporej liczby uczestników wszystkie 4 etapy ukończyło niecałe 300 osób…

Poniżej znajdziecie kilka zdjęć z tego morderczego wyścigu.

Na starcie wszyscy jeszcze czysci i kolorowi…

Warunki na trasie były różne – czasem mgliście…

…ale zawsze błotniście

Możecie nie wierzyć, ale kilka dziewczyn też startowało

Mimo wszystko – humory dopisywały

A poniżej wielcy zwycięzcy wyścigu, którzy nie mieli żadnej konkurencji.
Zawsze to tak wyglądało – najpierw oni, potem długo długo nikt…
Byli tacy szybcy, ze ledwo zdążyłam im zrobić zdjęcie

Część wyścigu odbywała się w Czechach

Poniżej zdjęcia z jednego z trudniejszych zjazdów wyścigu

A tak wyglądali zawodnicy i rowery już po….

Parę szczegółów o wyścigu zainteresowani znajdą tutaj

Jeśli będziecie w Istebnej, gorąco polecam wizytę w Izbie Pamięci Jerzego Kukuczki.
Chyba nie muszę przedstawiać tej postaci…

I na zakończenie zdjęcie zrobione przez moją lepszą połówkę – ale pomysł i edycja moje, więc pozwalam sobie je tutaj umieścić.