Na początku pogoda nas nie rozpieszczała, więc czas spędzaliśmy na zwiedzaniu.
Tutaj pod latarnią na Formentor.
Initially the weather was not so good, so we spent our time sightseeing.
Under the Formentor lighthouse.

Było wietrznie…
It was windy…

Nie ma jak autoportret z ręki…
There’s no better thing than an arms-length self-portrait…

Buszujący w zbożu. Tak jakby
The Catcher in the Rye. Sort of

Na szczęście na kilka ostatnich dni wyszło słońce, więc mogliśmy plażować do oporu.
The weather got better for the last few days, so we spend a lot time on the beach.

Materac leci z nami na każde nadmorskie wakacje!
Mattress goes with us on every seaside holiday!

Jak widać na poniższym zdjęciu akcja ładowania baterii na końcówkę sezonu zakończyła się powodzeniem…
Jestem gotowa na więcej!
As you can see on the picture below, the action of batteries recharge was a success…
I am ready!

Zdjęcia autorstwa Przemka lub mojego starym dobrym Canon EOS400D
Pictures by myself or Przemek with good ol’ Canon EOS400D

W ostatni weekend, na ślubie Agnieszki i Tomka (zdjęcia w przygotowaniu, obiecuję!), robiłam zdjęcia tylko do pierwszego tańca, więc drugą część wieczoru spędziłam w wesołym miasteczku!!!
Wzięłam ze sobą Przemka i aparat, w takiej właśnie kolejności

What does a wedding photographer do on a saturday night?… If he/she is not photographing a wedding, of course…

On the Agnieszka and Tomek wedding (pictures coming soon, I promise!), I was present till the first dance, so the second part of evening I could spend in an amusement park!!!
I took Przemek and photo camera with me – in that particular order

A kiedy Wy ostatnio byliście w wesołym miasteczku?…
And when was the last time when You visited an amusement park?…

There is so much more to this world than just work….
Sometimes, one just needs to change the environment, and enjoy the world witout internet…

W ostatni weekend, aż na 4 dni wybrałam się z Przemkiem na Warmię.
To piękny region Polski, myślę, że trochę niedoceniany, ale mam nadzieję że moje zdjęcia Was przekonają że warto tam zawitać.

Przemek and I visited Warmia last weekend.
Warmia is a beautiful polish region, underestimated – but I hope that my pictures will show you that it’s worth visiting.

Pozostałości starego wiaduktu kolejowego.
Remainings of an old railway bridge.

Piękny polski krajobraz.
Beautiful polish landscape.

Pomnik na polu bitwy pod Grunwaldem.
Monument on Grunwald battlefield.

Przeprawa statków kanałem elbląskim.
Elbląg channel

Katedra we Fromborku. Kto czytał Pana Samochodzika ten wie o co chodzi
Cathedral in Frombork, smallest city in Poland.

Po zwiedzaniu trzeba było odpocząć. A odpoczywaliśmy w doskonale do tego przystosowanym miejscu – Domu Pracy Twórczej Koneser House.
Mogę polecić pobyt w tym uroczym zakątku każdemu z czystym sumieniem!
After sightseeing we were resting in best possible place – Koneser House.
I would recommend a stay at that place to any- and everyone!

Trochę detali z tego pięknego miejsca
A few details from that wonderful place

Ulubionym popołudniowym zajęciem było leżenie w hamakach i czytanie książek. Przemek się relaksuje.
Favorite afternoon activity was laying in hammocks and reading. Przemek is relaxing.

Ja też nie byłam gorsza. Z lewej strony – autoportret z ręki. Z prawej – mój widok;)
I relaxed too. On left – selfportrait shot from hand. On right – my view

Ostatniego dnia wybraliśmy się na wycieczkę statkiem po Jezioraku w Iławie. To była świetna zabawa!
We did some cruising on Jeziorak lake in Iława on our last day. We had so much fun!

A na zakończenie trochę letniego klimatu…
Jesli chcecie go poczuć u siebie w domu czy w pracy – kliknijcie na zdjęcie poniżej, będziecie mogli je ściągnąć jako letnią tapetę na ekran Waszego komputera!
And last but not least – some summer feeling…
If you want to feel it at home or at work – click on picture below, and you may download it as a summer desktop wallpaper to your computer!

Zacznę od napisania, że marzyłam o odwiedzeniu Peru od dzieciństwa – złoto Inków i legenda Machu Picchu silnie do mnie przemawiały. Nareszcie udało mi się spełnić to marzenie!
Peru to przepiękny kraj, o urozmaiconym krajobrazie (dżungla amazońska, klify nad oceanem, pustynie, wysokie góry) i trzy tygodnie to było zdecydowanie za mało, żeby zobaczyć to wszystko. Poniżej znajdziecie relację z mojej podróży, mam nadzieję że moje zdjęcia połączone z opisem zachęcą Was do odwiedzenia tego magicznego miejsca…

Przylecieliśmy do Peru do Limy, gdzie spędziliśmy tylko tyle czasu ile było niezbędne żeby się wydostać ze stolicy. Najciekawszą i najbardziej makabryczną rzeczą jaką tam widziałam była hodowla świnek morskich, które uważane są tam za regionalny przysmak.

Ponieważ w dzieciństwie miałam chomika, nie zdobyłam się aby jeden z tych futrzaków trafił na mój talerz. Nie powiem Wam więc, jak smakuje świnka morska…

Z Limy wybraliśmy się do Paracas, skąd popłynęliśmy na Islas Ballestas obejrzeć ogromne kolonie lwów morskich, głuptaków, pelikanów, pingwinów…

Na wyspach tych działała kiedyś fabryka nawozu produkowanego z guana. Liczba ptaków na wyspie była obłędna!
Napiszę dyplomatycznie, że zapach nie należał do przyjemnych…

…ale widoki rekompensowały te niedostatki…

Później wybraliśmy się jeszcze do rezerwatu na półwyspie, krajobraz był księżycowy ale piękny. A te klify nad oceanem!

W jednej z restauracji zaliczyliśmy oczywiście narodową potrawę Peru – ceviche. Surową rybę marynuje się w sosie z limonki, i podaje posypaną papryczkami chili i cebulką. Pyszności!

Następnie udaliśmy się do Nasca, aby z samolotu obejrzeć ogromne rysunki rzekomo pozostawione na płaskowyżu przez kosmitów.
Każdy miłośnik UFO na pewno o nich słyszał

Poza tymi liniami nie bardzo jest co zwiedzać, więc czym prędzej odjechaliśmy nocnym autobusem do Arequipy.
Arequipa jest nazywana “białym miastem”, ponieważ wiele domów i kościołów jest zbudowanych z białego kamienia powulkanicznego; jednak dla mnie jest to miasto szalonych południowoamerykańskich kolorów ze względu na klasztor Santa Catalina. Klasztor ten jest nazywany rajem dla fotografów – i wierzcie mi, tak rzeczywiście jest! Zwłaszcza dla mnie, kochającej żywe i nasycone barwy….

Samowyzwalacz przydaje się na każdej półkuli…

Arequipa była naszą bazą wypadową na trekking do kanionu Cotahuasi – najgłębszego kanionu świata.
Trekking był organizowany przez firmę Colca Trek, którą mogę z czystym sumieniem polecić każdemu.
Mieliśmy szczęście, bo ten trekking jest organizowany tylko raz/dwa razy w miesiącu, a my się na niego załapaliśmy z marszu, bez wcześniejszej rezerwacji…
Po dwunastogodzinnej jeździe samochodem (jakieś 450 km dystansu, z czego ponad połowa odbywała się po szutrowej drodze prowadzącej przez góry wysokości 3000 – 4000 m n.p.m.) dotarliśmy wreszcie do miasteczka Cotahuasi.
Na drugi dzień nasze namioty, śpiwory, ciężkie plecaki zostały załadowane na cierpliwe osiołki i poprowadzone w dół kanionu przez doświadczonych tragarzy.

Przy czym “w dół kanionu” nie zawsze oznaczało faktycznie “w dół”

Dzięki temu, że nie tak łatwo się dostać do kanionu, w ciągu naszego dwudniowego pobytu spotkaliśmy tylko dwóch innych turystów. A widoki były zapierające dech w piersiach! Także nocą – tylu gwiazd jeszcze nigdy nie widziałam…

W drodze powrotnej do Arequipy zaliczyliśmy jeszcze podejście na 5000 m n.p.m. Najwyższy punkt naszej wycieczki! Na takiej wysokości niezwykle ciężko się oddycha, bo powietrze jest rozrzedzone, i każdy ruch urasta do niesamowitego wysiłku.

Kolejny przystanek to Puno. Miasto samo w sobie to nic nadzwyczajnego (mimo że leży na oszałamiającej wysokości 3.860 m n.p.m.) ale leży nad największym jeziorem wysokogórskim na ziemi, które jest jednocześnie najwyżej położonym jeziorem żegolwnym dla dużych statków – Jeziorem Titicaca.
Na jeziorze znajdują się wyspy, które oczywiście należy obejrzeć.

Wyspy Uros są tak naprawdę tworem ludzkich rąk. Indianie zbudowali je z trzciny. Zresztą z trzciny jest tutaj wszystko – domy, łodzie, opał; trzcinę nawet można jeść!

Dzięki pieniądzom uzyskanym z turystyki, mieszkańcy moga sobie pozwolić na kupno baterii słonecznych, z których zasilają światło czy telewizory. Postęp dociera wszędzie!

Kolejnym miejscem wartym odwiedzenia jest wyspa Taguile, już nie z trzciny lecz skały.

W niektórych dziedzinach wydaje się jednak, że czas się zatrzymał. Niestety, peruwiańskie dzieci na prowincji nie mają lekkiego życia…
Myślę, że takie zdjęcie mogło zostać zrobione równie dobrze sto lat temu.

W ostanim tygodniu udalismy się do turystycznej stolicy Peru – Cusco (po keczuańsku Qosqo).
To tutaj znajdowała się kiedyś stolica Inków! Jest to piękne miejsce, z niesamowitym klimatem, mimo ogromnej ilości turystów jaka je odwiedza.

W Cusco zbieraliśmy siły przed kolejnym trekkingiem. Piliśmy świeżo wyciskane soki z egzotycznych owoców na miejscowym targowisku (2 zł za wielką szklankę), żuliśmy liście koki (fuj), piliśmy herbatkę z liści koki (już lepiej), włóczyliśmy się bez celu…

…po prostu odpoczywaliśmy

Postawiliśmy sobie za punkt honoru, że do celu naszej podróży, czyli oczywiście Machu Picchu, nie pojedziemy pociągiem jak większość, tylko dojdziemy na własnych nogach.
Na drogę Inków nie mogliśmy wejść, ponieważ ograniczona liczba wejściówek na ścieżkę jest zarezerwowana już na pół roku przed. Zdecydowaliśmy się na Salkantay trek, który jest trudniejszy technicznie, ale jednocześnie bardziej widowiskowy. Z doliny na wysokości ok. 2.600 m n.p.m. weszliśmy na przełęcz na 4.600 m n.p.m., aby ponownie zejść do Aguas Calientes (ponad 2.000 m n.p.m), bazy wypadowej pod Machu Picchu.

Dodam tylko, że pierwszej nocy spaliśmy w namiotach, a temperatura na zewnątrz wynosiła minus 5 st. C. Do tego należy dodać jeszcze zimny wiatr wiejący od lodowca, totalną ciemność o godz. 18, i pobudkę o 5 rano. Słowa ani zdjęcia tego nie oddadzą – to trzeba przeżyć!

Wejście na Machu Picchu to pobudka o 3.45, wyjście o 4 rano, mordercze podejście w egipskich ciemnościach z czołówkami na głowie i wyścig z czasem i innymi turystami to palmę pierwszeństwa.
Wszystko to jeśli chce się wejść na szczyt góry Wayna Picchu, która jest częścią kompleksu, ponieważ trzeba zdobyć jeden z 400 biletów (200 na 7 rano, 200 na 10 przed południem). Napiszę tylko, że byłam szósta.
No comments.

Niestety, nie widziałam legendarnego wschodu słońca nad Machu Picchu, bo akurat tego dnia… słońce wzeszło za chmurami. Cóż, nie można mieć wszystkiego… Mimo mgły i chmur, widoki były piękne i warte tego wysiłku…

Mimo ogromnej liczby turystów, miejsce to nie straciło nic ze swojej magii.. Jest naprawdę cudowne, i w pełni zasługuje na tytuł nowego cudu świata.

A lamy naprawdę się tam przechadzają, to nie jest zagrywka pod turystów! Wydaje mi się, że pełnią one funkcję kosiarek do trawy

Oczywiście nie może zabraknąć “pocztówkowego” zdjęcia Machu Picchu…
Miałam szczęście, bo po południu słońce wyjrzało zza chmur.
(Ta góra w tle to właśnie Wayna Picchu, o którą wszyscy walczą i na która się wspinaliśmy)

A potem – powrót do Cusco, samolot do Limy, gdzie Przemek zdążył jeszcze przebiec półmaraton w dniu wylotu, długa podróż powrotna z przygodami – i oto jestem!

Mam nadzieję, że nie zanudziłam Was tą relacja?

Wyprawa na Stary Rynek nie mogła się zakończyć inaczej niż kawą i ciachem!
Było już na tyle ciepło, że mogliśmy usiąść na zewnątrz, w kawiarnianym ogródku.

When you’re around Old Times Square you need to have coffee and cake!
It was so warm already, that we could take a sit outside the cafe.

Pozdrowienia z Poznania!
Greetings from Poznań!

Info techniczne – wszystkie zdjęcia jednym aparatem (Canon 5D) i jednym obiektywem (35 mm, 1.4)

STO LAT!!!
XOXOXO
:* :* :*